همیشه برام سؤال بود که چطور می‌شه که وقتی رویروی هم، کنار همیم، حرفامون معمولیه، خیلی‌هاشو نمی‌گیم، بیشترش غیرواقعیند، لحنمون لطیف نیست، و همه‌ی اینا بدون این که بخوایم و بفهمیم اتفاق می‌افته. برای همین وقتی از پیش هم می‌ریم و تو خلوت خودمون قرار می‌گیریم، دلمون می‌گیره. حس می‌کنیم دلتنگیم، خسته‌ایم، حس یه جور ضعف، یه جور شکست، یه خلأ غریب! پس اگه وقت داشته باشیم، پامی‌شیم و همه‌ی غصه‌ها و ضعفمونو رو پشت قلم خالی می‌کنیم و هلش می‌دیم رو کاغذ و می‌نویسیم. از (شاید) همه‌ی اون حرفای نگفته، از همه‌ی حس‌های واقعیمون، با تمام ذوق شاعرانه و لطیف فطریمون، باذکر همه ی جزئیاتی که می خوایم.

واقعاً چرا؟!

تو می‌دونی؟!

شنبه 1 آبان1389 | 20:33 | سکوت آسمانی | |