آن شب، باران زد،

نرم...نرم...نرم...

و شست هرچه ناپاکي و درد و زخم را

و او تابيد، پاشيد، روشن کرد

روشني باران من، نمايان شد...

و چه خاطره انگيز آمد...

گويي داستان من و آن زن با چهره ي روحاني و کلام آسماني در او تکرار مي شد، و شايد او خود آن زن بود!

وقتي از خرد شدن و تکه تکه شدن کلوخي براي ساختن گلي خوش مي گفت، انگار نه آنجا و آن موقع که از سال ها پيش، از تولد سکوت آسماني حرف مي زد

و اين بار تاريخ آبستن فرياد آسماني است...

روشني باران من، فرياد آسماني، منتظر تولّدت مي مانم

دلم مي خواد گريه کنم
شديد
دلم بد جور هواي بارون بهاريتو کرده
اي کاش مي دونستم کجايي...تا سراغت رو از مردم اون جا مي گرفتم
شايد تو شهربارون، شايدم تو شهر آسمون، و شايد وسط شهر روشني...
امّا من هميشه سراغت رو از سرزمين خورشيد مي گيرم...جايي که همه ي اين شهرها و همه ي شهرهاي زيباي ديگه رو مي شه ازش ديد
اي کاش کنارم بودي...مي دونم که هستي، ولي اي کاش من مي فهميدمت...اي کاش بهم مي گفتي که تو اين سه راهي، راه درست کدومه...
انتهاي کدوم مسير تو ايستادي؟!

     سلام...نه این که فکر کنی رفتم و برگشتما، نه، سلام، اسم قشنگ خداست.شاید زیباترین آغاز، برای حتّی خود خدا. همیشه بهت سلام می دم، برات یه دسته گل پر از اسم خدا می فرستم، برات یه چشمه پر از مزه ی خنک و گوارای خدا می کَنم. حتّی وقتی که مطمئنّم هستی و هستم، کنار همیم، باز هم نسیمی با عطر خدا، با تازگی عشقی بی نهایت را بهت هدیه می دم.
     امروز، شروعی دوباره است، نه این که فکر کنی مگه چی شده حالا، نه. چون روزی نو اومده، یه شروع دوباره است. خدا، یه روز دیگه هم به وجودم فرصت داده، تا بازهم برای لایق شدن تلاش کنم. هر روز یه تیکه گل تازه و بزرگ می ذاره جلوم...میگه بساز...یه کوزه ی بزرگ، که نه ازش چکه کنه، نه زشت باشه، نه شکننده. کوزه ای بساز که همه چی توش جابگیره، همه ی دل ها، نه فقط بلوریا، حتّی خاکستر شده ها و سیاها، همه ی سبزا، سرخا، آبیا، بنفشا، صورتیا، حتی قهوه ایا...همه چه جا بگیره، حتّی خودت...خودِ خودِ خودت...آخه خیلی کلاسش بالاست، خدا رو می گم، می خواد هر روز بهش عیدی بدم، اونم نه یه عیدی که فقط از سر خودم بازش کنم، قربونش برم خیلی ماهه. عزیزم فقط لوکس ترین ها رو می خواد. الهی فداش بشم من
     ولی می دونی چیه، خیلی وقتا یادم می ره نگاش کنم. یادم می ره به حرفاش گوش بدم. یادم می ره بهش توجّه کنم. ولی حرص منو درآورده...بابا هر آدم دیگه هم که بود، 2 بار که بهش بی محلّی کرده بودی گذاشته بود رفته بود. ولی آخه اون آدم نیست. ولی وقتی یادم می ره که اون هست، همون جور صاف می ایسته، زل می زنه بهم، چشماش پره اشک می شه، همه عیدیا رو می ذاره جلوش و همین جور وا میسته. یه دفعه بر می گردم پشت سرمو نگاه می کنم، می بینم هنوزم وایساده. بهش می گم چرا نرفتی...اینارو چرا گذاشتی جلوت؟می گه مگه می تونم تو رو تنها بذارم عزیز دلم. اینا همش ماله توئهُ همشو برای خودت خریدی... می گم پس چرا لااقل نیومدی جلو 2 تا چک بزنی تو گوشم بگی "اوی، بی شعور، کجا داری می ری، یه عاشق اینجا واسه تو این همه داره خرج می کنه" می گه خوب شاید تو نخوای با من باشی، زور که نیست. من نمی تونم از تو جدا بشم، تو شاید خواستی...تو این موقع ها اخمامو می کنم تو هم و با قهقهه می زنم زیر گریه، بهش می گم آخه من با تو چی کار کنم که این قدر خوبی، بزنمت که دیگه روی دیدنمو نداشته باشی، یا مسخرت کنم که تا عمر داری رفتار ظالمانه ام و فراموش نکنی، یا بپرم تو بغلت و تا عمر دارم ماچت کنم؟ بابا دیوونم کردی...دیگه نمیدونم چجوری باید باهات رفتار کنم...اون وقت بازهم بهم لبخد می زنه و فقط گرم، نوازشم می کنه و می گه:

 "جیگرم، دوست دارم."

     آره...اونوقت دستم و می گیره و می ذاره توی دستای تو و می گه هرچی کوزم بزرگتر و قشنگ تر و تکنولوژیک تر باشه، تو واقعی تر می شی. ازش می خوام که تو رو بهم معرّفی کنه، می گه: اون، همونیه که اگه با هم باشین، خیلی بیشتر از این که جدا باشین دوستون دارم. من که چیزی از حرفاش سر در نمیارم، تو چی...؟